24ساعت

دفاع از سینمای نیمه ورشکسته/دیروز مطلبی درباره فیلم قدمگاه درBBC بخش فارسی خواندم که واقعا متاسف شدم.این مطلب هیچ اشاره ای به نکات برتر و بارز این فیلم نمیکندو تنها به یک نکته اشاره میکند و آن هم حرکت فیلم در میان مرز باریکی میان خرافه و ایمان است.من به عنوان یک مخاطب ساده سینمای ایران دوست دارم کمی از این سینمای به اصطلاح نیمه ورشکسته دفاع کنم.اول از قدمگاه شروع میکنم.در این مقاله بارها به این نکته اشاره میشود که یکی از دو تهیه کننده این فیلم،  شبکه اول سيما  است و سعی میکند که با استفاده از همین عنوان برچسب سفارشی بودن به این فیلم بزند.دوم اینکه هیچ اشاره به بازیگری فوق العاده این فیلم نمشود.بابک حمیدیان اولین حضور خود را در سینما تجربه کرده و این بازیگری برتر هیچگاه از او نتظار نمیرفته است.حضور رضا کیانیان یا فرامرز صدیقی هم واقعا تحسین برانگیزاست.ژرف نگری خاصی در داستات فیلم به چشم میخورد که به شدت مجذوب کننده است.ولی دریغ از یک تشویق یا تبریک.
انتظار شما از سینمای ایران چیست؟شما هنر سینما را چه میدانید؟روی سخن من با افرادی همچون هوشمند هنرکار(نویسنده این مطلب) است. نگاه شما به سینمای ایران هنوز عوض نشده و هنوز همان نگاهی را دارید که در سالهای دهه شصت داشته اید.سینمای ایران هنور همان سینمای دربند و محدود آن سالها می پندارند و آن را مقایسه میکنند با سینمای سالهای ۵۶ یا ۵۷.آقای هوشمند هنرکار سعی دارند که با تکرار عنوان مذهبی این فیلم را تبدیل به یک فیلم سفارشی یا تکراری از دسته فیلم های سطحی نگر سالهای اخیر کنند.اما ژرف نگری این فیلم فرا تر ز آن است که بتوان چنین از آن گفت.این فیلم بیشتر از آنکه یک فیلم مذهبی قلمداد شود یک فیلم معنا گرا است.اما یک تفسیر در مجله فیلم خواندم که بسیار جالب بود.آقای مهرزاد دانش نویسنده این نقد داستان فیلم را جز به جز با انجیل مطابقت داده بودند و شخصیت رحمان را یک مسیح دیگر قلمداد کرده بودند.اگر دسترسی به مجله فیلم دارید این مطلب را نگاهی بیندازید.
و اما سینمای  ایــران از  نگاهی کلی تر ،بر طبق  آمار مجله فیلم،سینمای ایران  تا آذر امسال  ۶۹ جایزه
بین المللی در سال۱۳۸۳ برده است و من حدس میزنم که این عدد تا پایان سال به ۱۰۰ خواهد رسید.اما به هر حال ما ایرانی ها باید به هر شکل که شده از هر جریانی انتقاد خودمان را بکنیم.
چرا؟چون ما اساتید انتقاد بی پایه هستیم!